Ask About... Δεν είναι τυχαίο που το "έλα" ανάποδα διαβάζεται "αλέ".

   Έχει αναρωτηθεί κανείς,  πόσοι άνθρωποι ήρθαν στη ζωή μας για να φύγουν? Πόσους έχουμε ήδη στη ζωή μας και ενδόμυχα γνωρίζουμε ότι θα φύγουν αργά ή γρήγορα? Και παρόλο που όλοι συμφωνούμε στην απάντηση, τους αφήνουμε να μένουν. Ίσως για να δούμε μέχρι που μπορούν να φτάσουν? Τι μπορούν να μας δώσουν ακόμα? Μήπως γιατί έχουμε επενδύσει πάνω τους? Γιατί περιμένουμε πολλά από αυτούς? Μάλλον δεν θα μας απαντήσει κανείς, γιατί όπως λέει και Barbara Streisand «The way we were» καθορίζει αυτό που είμαστε και δεν αλλάζει. 

   Δεν είναι αφόρητα άσχημο από τη μια να θέλεις τον άλλον  στη ζωή σου κι απ την άλλη να νιώθεις ότι δε σε καλύπτει? Δεν είναι βλακεία να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, λέγοντας ότι «έχουμε χαθεί» γιατί πολύ απλά δεν θέλεις να δεις την αλήθεια κατάματα, που δεν είναι άλλη από το ότι η σχέση (είτε ερωτική, είτε φιλική) δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο «στενή» όσο  θέλαμε να πιστεύουμε? Γιατί δεν «χανόμαστε» με κάποιο γονιό μας? Και μην ακούσω την αμέριστη κοτσάνα, ότι τους συγγενείς δεν μπορείς να τους αλλάξεις.     Αν κάποιος είναι ιδιαίτερα σημαντικός για εμάς, ποτέ δεν χάνουμε την επαφή μαζί του, ακόμα και στην περίπτωση που δεν ζούμε στην ίδια πόλη ή στην ίδια χώρα. Ένα σημαντικό πρόσωπο δεν βγαίνει ποτέ από τη ζωή μας και δεν αντικαθίσταται χωρίς λόγο από κάποιο άλλο…

    Είναι οι μικρές επιλογές μας που χτίζουν ή γκρεμίζουν, κομμάτι-κομμάτι το "είμαστε" ή το "ήμασταν". Και αυτές οι επιλογές, που αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς όλοι ξέρουμε γιατί τις κάνουμε, είναι που τελικά δείχνουν στον άλλο πόσο τον υπολογίζουμε, πόσο τον εκτιμάμε, πόσο τον ζητάμε, πόσο τον χρειαζόμαστε και πόσο χώρο του αφήνουμε στη ζωή μας. Μοιραζόμαστε τις επιλογές μας με τους ανθρώπους μας, δεχόμαστε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τις δικές τους και εκείνοι ανταποδίδουν. Αν προσπαθήσετε να θυμηθείτε φίλους, γνωστούς, αγαπημένους που χάσατε σταδιακά από την καθημερινότητα και στη συνέχεια από τη ζωή σας, θα δείτε ότι αυτή η εξέλιξη, που άλλες φορές αποδεικνύεται καλή και άλλες κακή, δεν μπορεί ποτέ να είναι επιλογή μόνο του ενός. Ο ένας την ξεκινά, ο άλλος την αποδέχεται. Το ποιός έχει την ευθύνη είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, αλλά ας μη ξεχνάμε πως ο αριθμός 2 έχει την κακή συνήθεια να μοιράζει- ίσα ή άνισα- τα περισσότερα πράγματα σε δύο μέρη.

 ΥΓ: Να που καμιά φορά η κολλητή κάνει ''τα πάντα για εσένα'' και αυτή δεν το καταλαβαίνει, αλλά εγώ το εκτιμώ.  

Υπερ(θέαμα)

    

Trailer: http://youtu.be/CqGPmuuep1M

This means war

"Αυτό θα πει πόλεμος", μια αμερικανική ταινία του McG( βλέπε Charlie's Angels). Μία κωμωδία δράσης με τους Reese Witherspoon,, Tom Hardy, Chris Pine, Chelsea  Handler και Til Schweigerr. Είναι πράκτορες τις CIA , είναι συνάδελφοι χρόνια, πολύ καλοί φίλοι και γνωρίζει ο ένας τον  άλλο τόσο καλά. Είναι όμορφη, πετυχημένη και μόνη χωρίς καμία επιτυχία στους άντρες και το μήλον της έριδος στην ιστορία της ταινίας. Ο FDR Foster και ο Τuck  ερωτεύονται και διεκδικούν την ίδια γυναικά και δεν είναι άλλη από την παιχνιδιάρα Lauren. Θα ξεκινήσει, λοιπόν, μια κόντρα και ένα ερωτικό γαϊτανάκι για την καρδιά της αποδεικνύοντας ότι στους δυο ο τρίτος δεν χωρεί.  Τελικά μπορεί μια γυναίκα να φέρει να πάνω κάτω στις σχέσεις δυο κολλητών φίλων? Το αποτέλεσμα επί της οθόνης. 

  Ευχάριστη και αστεία  θα μπορούσε κάποιος να την χαρακτηρίσει όσο  προβλέψιμη και αν είναι. Πολλές αρνητικές κριτικές περιστοιχίζουν την κωμωδία αυτή,αλλά κατά τη γνώμη της συντάκτριας όποιος τη δει θα περάσει ωραία. Είναι σχετικά από τις πιο μικρές ταινίες που έχουν περάσει από το σινεμά αλλά και τα DvD, υπολογίστε περίπου μιάμιση ώρα  οπότε δεν την καθιστά και τόσο βαρετή αφού η ιστορία εξελίσσεται πολύ γρήγορα. 

Έτος παραγωγής 2012

Υπέρ(Θέαμα)

Μια Βραδιά στο Σαίν Τροπέ

Είναι μια γαλλική οικογενειακή κομεντί, στο πλαίσιο της οποίας βλέπουμε μία σειρά από άσχημες συμπτώσεις, κι αυτό διότι η κηδεία της συζύγου του Zef συμπίπτει με τον γάμο του αδερφού του, Roni. Από τη μια διαφαίνεται η επίδειξη, η ελαφρότητα και η επιφάνεια. Από την άλλη, η κουλτούρα, η τέχνη και η ηρεμία. Και όλα αυτά πάνω σε δύο ερωτικές ιστορίες που θα περιπλέξουν τις οικογενειακές παρεξηγήσεις με κάλτ τρόπο.  Είναι μία ταινία μέτρια και ανέμπνευστη, που το μόνο που την κάνει να περάσει εύκολα είναι η έξυπνη επιλογή του κάστ. Σκηνοθέτης είναι ο Ντάνιελ Τομσόν, με  πρωταγωνιστές τους Καντ Μεράντ, Ερίκ Ελμοσνινό και Μόνικα Μπελούτσι.

http://www.youtube.com/watch?v=K0auOaxKJIM

ΣκιαΓράφω

THE MAKARENIA

Δείτε τι είναι το The Makarenia: http://mpanalisis.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html

1) Πως ξεκίνησε το Μακαρένια, τι σημαίνει το όνομα και τι συμβολίζει?

Το Μακαρένια ξεκίνησε ως blog και σελίδα στο Facebook την περασμένη άνοιξη, γιατί κάπου έπρεπε να διοχετεύσω όλες αυτές τις «άχρηστες» πληροφορίες που είχα συσσωρεύσει από την τηλεθέαση των παιδικών μου χρόνων. Μέσα μου ήξερα ότι θα υπήρχαν κι άλλοι που θα είχαν τα ίδια ερεθίσματα – και όντως, είμαστε πολλοί αυτοί που τα μεσημέρια και τα βράδια των ‘90s είχαμε για παρέα την tv. Το όνομα είναι μια αναφορά στο «Ντόλτσε Βίτα», στην «διασκευή» του γνωστού ‘90s ύμνου από την Ασπασία. Είναι μια λέξη στην οποία χωρίς πολλά-πολλά μπορούν οι «μυημένοι» να αναγνωρίσουν  πως πρόκειται για μικρές στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης που μόνο όσοι την έχουν αγαπήσει θα καταλάβουν.

2) Από πότε παρακολουθείς Ελληνικές σειρές και τι ήταν αυτό που σε έκανε να κολλήσεις σε αυτές?

Οι πρώτες μου μνήμες είναι από τις Χάριτες και τους Απαράδεκτους – στις αρχές των ‘90s ήμουν 3-4 ετών – αλλά η αλήθεια είναι πως η χρυσή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης για μένα ήταν στα τέλη των ‘90s και τις αρχές των ‘00s, όταν όχι μόνο προβάλλονταν καταπληκτικές κωμωδίες σε α’ προβολή, αλλά είχαν αρχίσει ήδη και οι αγαπημένες επαναλήψεις των 15.00, μέσω των οποίων τις μάθαμε απ’ έξω.

3) Ποια είναι η αγαπημένη σου ατάκα από την τηλεόραση. Χρησιμοποιείς ατάκες από σειρές και ταινίες στις διαπροσωπικές σου σχέσεις, είναι στοιχείο του χιούμορ σου?

Προφανώς είναι δύσκολο να διαλέξεις μια ατάκα, αλλά πιθανότατα θα ήταν κάποια της Ντένης Μαρκορά – το «Χριστέ μου, τι ντεκαντάνς» το χρησιμοποιώ πολύ συχνά! Εννοείται πως μιλάω στην καθημερινότητά μου με ατάκες της tv, αλλά μόνο σε όσους μπορούν να τις καταλάβουν – και ευτυχώς, έχω πολλούς τέτοιους στη ζωή μου.

4) Πιστεύεις ότι στην εποχή που ζούμε λείπει από την ελληνική τηλεόραση η αίγλη της κωμωδίας του 80’-90’?

Νομίζω ότι αυτό που λείπει δεν είναι η «αίγλη» στην τηλεόραση, αλλά η απλότητα. Οι απλοί διάλογοι των Απαράδεκτων ήταν πολύ μπροστά. Το ένα και μόνο σκηνικό των Χαρίτων έφτανε και περίσσευε για τρεις σεζόν. Το ανεπιτήδευτο «οικογενειακό χιούμορ» του Ντόλτσε Βίτα έρρεε αβίαστα. Τώρα, πέραν του ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες καινούριες σειρές, όλες τους προσπαθούν να είναι «εξυπνακίστικες» ή βασισμένες σε ξένα format, λες και οι εγχώριοι δημιουργοί στερέψανε από απλές αλλά έξυπνες ιδέες.

5) Σε έναν άνθρωπο θεωρείς ότι το χιούμορ είναι ένδειξη ευφυίας ή ότι αποτελεί δείγμα ανθρώπου που δεν έχει κόμπλεξ?

Το χιούμορ σε έναν άνθρωπο είναι δείγμα πως έχει κατανοήσει ότι η ζωή δεν είναι μόνο σοβαρή, και πως η σοβαροφάνεια βλάπτει, επομένως αυτός ο άνθρωπος είναι και ευφυής και χωρίς κόμπλεξ. Άλλωστε, όλα είναι όψεις του ίδιου νομίσματος – η κωμωδία είναι η άλλη πλευρά του δράματος και το γέλιο η πίσω όψη του κλάματος. Το χιούμορ επομένως είναι να μπορείς να δεις την εύθυμη πλευρά ακόμη και της πιο άσχημης κατάστασης – κι αυτό αν όχι ευφυές είναι τουλάχιστον αισιόδοξο.

6) Παρατηρώντας κάποιος την δημοτικότητα του Μακαρένια στο Facebook θα λέγαμε ότι ο κόσμος σε ακολουθεί σε αυτά που λες και έχουν αποδεχτεί την δουλειά που κάνεις. Εσύ πως το βλέπεις όλο αυτό που έχεις φτιάξει μια ομάδα τους Μακαρενίστας από όλες τις ηλικίες?

Με τιμά ιδιαίτερα η αγάπη που έχει δείξει ο κόσμος του διαδικτύου στο Μακαρένια, αλλά δεν τους βλέπω σαν ομάδα που «με ακούει» αλλά σαν πολλά φιλαράκια, που στην ουσία μαζί έχουν συνδημιουργήσει τη σελίδα. Όση σημασία έχουν τα posts και οι φωτογραφίες που ανεβάζω, άλλη τόση έχουν και τα σχόλια από κάτω ή τα μηνύματα στον τοίχο. Η σελίδα θα ήταν «νεκρή» χωρίς αυτά.

7) Αν θα μπορούσες να παίξεις σε μια τηλεοπτική σειρά ποια θα ήταν αυτή και κυρίως ποιόν ρόλο θα ήθελες να έχεις?

Αυτό που θα ήθελα πολύ είναι να είμαι ένα μέλος της οικογένειας Μαρκάτου. Να μπορώ να βρίσκομαι εκεί, στο ωραίο σαλονάκι του Παλαιού Ψυχικού, να τρώμε τραχανά με την Ασπασία και να χαζογελάμε βλέποντας τη Χριστίνα να μαλώνει με τη γριά! Κι ας είχα οποιονδήποτε ρόλο…

8) Θα μπορούσε κάποιος να σε χαρακτηρίσει και ως τον ειδικό της cult τηλεόρασης τι θα άλλαζες στην σημερινή TV εκτός από τα μπιπ των επαναλήψεων στα μεσημέρια μας?

Θα άλλαζα όλους τους διευθυντές και τους υπεύθυνους των καναλιών με νέους ανθρώπους. Μπορεί τα πρόσωπα στις οθόνες μας να ανανεώνονται (αν και ακόμα βλέπουμε αρκετούς «δεινόσαυρους»), αλλά η φιλοσοφία και η αισθητική της ελληνικής τηλεόρασης έχει μείνει δύο δεκαετίες πίσω, κι αυτό επειδή κρατούν τα ηνία υπερήλικα μυαλά χωρίς φαντασία και φρεσκάδα.

9) Αναζητώντας την καλύτερη σειρά στο πέρασμα των χρόνων ο κόσμος είναι ανάμεσα σε δυο τους Δυο Ξένους και το Κωνσταντίνου και Ελένης. Εσύ σε ποιο στρατόπεδο κατατάσσεσαι στους Κατακουζηνούς και Βλαχάκιδες ή στην Κυρία Πρωινό Χαμόγελο και τον κύριο Μαρκορά?

Η φετινή σεζόν ευνοεί την απόφαση, αφού οι δύο αυτές σειρές προβάλλονται την ίδια ώρα. Στη «δύσκολη» αυτή επιλογή, λοιπόν, διαλέγω ως εξής: Αν έπρεπε να ανοίξω την τηλεόραση στις 15.00 το μεσημέρι, θα έβλεπα για άλλη μια φορά τους «Δυο Ξένους».

10) Είναι εύκολο να έχεις μια σελίδα στο διαδίκτυο όπου τα σχόλια τα υπογράφουν πολλοί αναγνώστες ανώνυμα. Υπάρχει ανοχή στην κακή κριτική και τα άσχημα σχόλια και πως αντιδράς εσύ σε αυτά?

Τα άσχημα σχόλια και οι haters είναι πολλοί στο γκρινιάρικο ελληνικό internet, αλλά έχω τη χαρά να έχω συγκεντρώσει, κυρίως εξαιτίας της θεματολογίας του Μακαρένια, χιλιάδες χρήστες με θετική ενέργεια, που σπεύδουν να απαντήσουν μόνοι τους στα άσχημα σχόλια και να εξοβελίσουν τους κακοπροαίρετους πριν καν προλάβω εγώ να αντιδράσω.

11) Για το χρονικό διάστημα που υπάρχει η σελίδα στο διαδίκτυο ποίο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχεις ακούσει ?

Την πρώτη εβδομάδα που έφτιαξα τη σελίδα, ένας αναγνώστης μου έστειλε πως είναι «η ημερήσια πηγή χαμόγελου» και επειδή ήταν το πρώτο θετικό σχόλιο, αλλά και ο λόγος για τον οποία έφτιαξα το Μακαρένια – να (χαμο)γελάμε δηλαδή περισσότερο – θα αναφέρω αυτό.

12) Για το τέλος σαν Mpanalisis θα θέλαμε να πάρεις εσύ τον λόγο και να αφιερώσεις στο αναγνωστικό σου κοινό ότι εσύ πιστεύεις και να μας πεις όμως τι άλλο θα περιμένουμε από το Μακαρένια?

Για το μέλλον, μελετάω την πιθανότητα ενός πάρτι ή μιας συνάντησης για να γνωριστούν τα μέλη της σελίδας από κοντά και να πέσει πολύ γέλιο – νομίζω θα ‘χει ενδιαφέρον. Όσο για την αφιέρωση… Θα αφιερώσω στον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά ένα κομμάτι. Αυτό το τραγούδι θέλω να το αφιερώσω, σε έναν άνθρωπο που μπήκε στη ζωή μου ξαφνικά και της έδωσε άλλο νόημα. Είναι για σένα.. Μακαρενίστα! http://www.youtube.com/watch?v=ikgaQp0gbI0

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε και μέσα από το blog μας τον Γιώργο που μας παραχώρησε την συνέντευξη και μας έφτιαξε αυτές τις τόσο ωραίες φωτογραφίες για να την διακοσμήσουν.

Του ευχόμαστε να συνεχίσει και  να δίνει απλόχερα χαμόγελα μέσα από την σελίδα του!

Camera Obscura

Camera Obscura

ΣκιαΓράφω

  Εγκλήματα, Δις Εξαμαρτείν, Απαράδεκτοι, Ντόλτσε Βίτα, Δυο Ξένοι, Ρετιρέ, Εμείς και Εμείς, Σαββατογεννημένες, Παρά Πέντε, Κωνσταντίνου και Ελένης, Τρείς Χάριτες και άλλα πολλά σήριαλ  παίζουν μέσα σε ένα τηλεοπτικό γαϊτανάκι σε μια σελίδα που επαναφέρει στο μυαλό μας τις καλές και πολύ αστείες σκηνές της παλιάς καλής τηλεόρασης. Γιατί τι θα ήταν η Ελληνική Τηλεόραση χωρίς την Κατακουζήνα την Ντεν Μαρ, την Μπούλα την Σωσώ Παπαδήμα , την Φωφώκα από τα διόδια, την Πύραρχο Βερόνικα Δεσύλλα, την Παρθένα με τον Αντωνινινινό της, την Ασπασία και Χριστίνα Μαρκάτου να κυνηγάνε τον ίδιο άντρα και την Ντάλια να ρωτάει αν τα καβούρια περπατάνε πλάγια? Ε λοιπόν η τηλεόραση δεν θα είχε καμία αξία, θα ήταν "ένα βιβλίο χωρίς σελίδες'', ένας τέντζερης χωρίς καπάκι'' ένας ''κώλος χωρίς βρακί''. Για να θυμηθούμε λοιπόν εμείς οι παλιοί και για να μάθουν οι καινούριοι μπήκε στην ζωή του διαδικτύου η σελίδα Μακαρένια. Ο Γιώργος δημιουργός και συντάκτης της σελίδας αυτής στο διαδίκτυο  είναι αυτός που μας θυμίζει την αίγλη της ελληνικής τηλεόρασης μέσα από αστεία άρθρα, καυτηριάζοντας την cult της πλευρά με ένα κοινό που κάθε μέρα μεγαλώνει και περιμένει πως και πως την επόμενη δημοσίευση για να γελάσει και να στηλιτεύσει τα γεγονότα που πέρασαν.

https://www.facebook.com/themakarenia

http://makarenia.wordpress.com/

Ask About... Αν άξιζαν οι πρώην θα ήταν νυν!

Η λαϊκή θυμοσοφία που λέει ότι «ο έρωτας με έρωτα περνάει» ενδέχεται να είναι περισσότερο ακριβής ακόμη κι από εκείνη που θέλει ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό να κάνει πέρα. Όσο και αν δεν το πιστεύετε τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η κυρία Havisham από τις Μεγάλες Προσδοκίες που πάγωσε τον χρόνο στον χωρισμό της και δεν ξαναερωτεύτηκε ποτέ, υφίσταται μόνο στην φαντασία του Καρόλου Ντίκενς. Και θα ξαναερωτευτείτε, και θα ξανααπογοητευτείτε, και θα ξαναχωρίσετε ίσως. Το μόνο σίγουρο είναι πως τη στιγμή που θα νιώσετε τον πρώτο κόμπο στο στομάχι αντικρίζοντας τον/την γοητευτικό συνάδελφο/συμμαθητή στα σεμινάρια γιόγκα/ μέχρι πρότινος άγνωστο περαστικό, θα έχετε ξεπεράσει τον χωρισμό.

Άλλωστε δεν λένε : " καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες ". Και από την άλλη έχουμε αυτούς που λένε : " η σχέση είναι σαν ένα βιβλίο που όσες φορές και αν το διαβάσεις το ίδιο τέλος θα έχει". Μπερδευτήκατε, ε? Και εγώ…

«Θα περάσει ο καιρός, θα περάσει κι αυτό». Δεν υπάρχει παρόρμηση πιο ακατανίκητη από το να χτυπήσεις τον επόμενο άνθρωπο που θα ξεστομίσει μπροστά σου την πιο εκνευριστική αλήθεια του κόσμου, ότι με τον χρόνο περνάνε όλα. Διότι, όταν έχεις μόλις χωρίσει, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Και δεν υπάρχει πιο τρομακτική σκέψη από το ότι θα περάσεις, ας πούμε, ενενήντα μέρες με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό, περιμένοντας την αιωνιότητα (συνώνυμο του χρόνου σε αυτήν την περίπτωση) να κάνει τη δουλειά της.

Στο ταξίδι της ζωής έχουμε ότι μας αξίζει. Αν είμαστε σκάρτοι, τότε θα έχουμε δίπλa μας σκάρτους ανθρώπους και θα ζούμε περιπέτειες. Ακούμε συχνά «προσπάθησε να μην κάνεις κακό ή να προτιμάς το λιγότερο κακό». Στην προκειμένη περίπτωση αυτό σημαίνει να μείνεις στο τώρα και να ξεχάσεις τους παλιούς έρωτες.  Γιατί όταν θέλεις κάποιον τον θέλεις με συναίσθημα και με λογική. Ολοκληρωτικά.

Βιβλιολογία

11 Λεπτά

 Θα αναρωτηθει κανεις για ποιο λόγο μπήκε στη διαδικασία ο Coelho -που μας έχει συνηθίσει σε πνευματικές αναζητήσεις- να κάτσει να γράψει ένα βιβλίο, που ακροβατεί μεταξύ μυθιστορήματος και πορνογραφίας.  Κι ομως, ειναι μια απλη ιστορια που στα χερια του Paulo, γινεται ενα ανθρωπινο ευαισθητο και φιλοσοφημενο μυθιστορημα. Ο αναγνωστης συμπασχει,  ταξιδευοντας στο δυσκολο δρομο που διαλεξε η Μαρια και επιζητα της καθαρση μαζι της και τη γαληνη της ψυχης της. Ας κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά, τον αγώνας μιας γυναίκας προς την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση. Προσωπικη μου αποψη ειναι οτι ο συγγραφεας εχει καταλαβει πληρως πως μπορει η ζωη να σε παει σε δρομους που δεν μπορουσες να σκεφτεις ή δεν ηθελες να περπατησεις και πως αυτοι μπορουν να σου αλλαξουν την κοσμοθεωρια σου. Ειναι ενα βιβλιο απενοχοποιημενο, μια βουτιά στο γυναικείο ψυχισμό από έναν αισθισιακο λατινο.

Camera Obscura

    

         

Camera Obscura

                         

Camera Obscura

Ask About... Θέλειν ή Πρέπειν, ιδού η απορία?

Θέλω να ζήσω τη ζωή  μου όπως γουστάρω εγώ…. 
Θέλω να ξυπνώ οταν θελω εγω…. 
Θέλω να ζω χωρίς άγχος...
Θέλω να πάψω να δίνω λογαριασμό…..
Θέλω να σταματήσω να νοιάζομαι για την άποψη των άλλων….
Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να ξεχάσω κάθε τι που με πίκρανε….
Θέλω να χαίρομαι την κάθε μέρα… την κάθε στιγμή….όμως……….

Πρέπει το πρωί να κάνω δουλειές στο σπίτι….
Πρέπει να μαγειρέψω…
Πρέπει να πάω για δουλειά…
Πρεπει να διαβασω...
Πρέπει να λέω πάντα που πηγαίνω και γιατί…
Πρεπει να λεω παντα στους αλλους αυτο που θελουν να ακουσουν…
Πρέπει, πρέπει, πρέπει... Για να είσαι καθώς πρέπει!

   Μήπως, λεω, μας έχουν πνιξει τα «πρέπει»; Μήπως αδιαφορουμε για τα δικά μας «θέλω»; Και ποιος νοιάζεται; Γιατί πρέπει να ταυτιζομαι με την εικόνα που εχεις πλασει εσύ για μένα; Γιατί πρέπει να καταπιέζω τα συναισθήματά μου για να είσαι εσύ ικανοποιημένος; Και γιατί εσύ κάνεις το ίδιο; Ποιος μας επεβαλλε αυτό το « πρέπει» που μας επέβαλλαν και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό; Γιατί πάψαμε να είμαστε αυθόρμητοι; Να κάνουμε αυτό που θέλουμε την ώρα που το θέλουμε; Γιατί πρέπει να με νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα; Αφού ότι και να κάνω…. Κανείς δεν πρόκειται να είναι απόλυτα ικανοποιημένος!
   Γιατί πρέπει να σκεφτώ πριν σου μιλησω και πως θα στο πω; Μήπως παρεξηγηθώ; Μη και  σκεφτείς κάτι άσχημο για μένα; Γιατί δεν μπορώ να σου πω πως αισθάνομαι; Μήπως με θεωρήσεις αδύναμη; Ναι! Δεν πρέπει να πετάξω τη μάσκα της δυνατής! Τη μάσκα της super woman… Γιατί πρέπει να υποκρίνομαι; Και απο  την αλλη πρεπει... να πας στην ξαδέρφη…. Στο γάμο…. Στα βαφτίσια! 

    Ναι αλλά…. Θέλω μια μέρα να τα κάνω όλα πέρα….. να βγάλω από μέσα όλα μου τα απωθημένα! Να μιλήσω σε όλους ανοιχτά! Και σε σένα που δε λες να καταλάβεις τα αυτονοητα! Και σε σένα φιλενάδα… που θέλω να σε βρίσω μα κρατιέμαι! Γιατί κατάντησες ολα αυτα που δεν ηθελες, ενας κινουμενος μιμιτισμος προς την εκαστοτε σχεση ζωης! Αντι να σηκωθεις και να κανεις αυτο που θελεις πραγματικα!  Που αλλα νιωθεις και αλλα νομιζεις οτι νιωθεις! Ναι…. Και σε σένα! Θέλω να σε βρίσω και σένα που με κατηγορείς γιατι ζηλευεις που δεν μπορεις να κανεις δυο πραγματα ταυτοχρονα και να νιωθεις γεματος ! Δεν είμαι μόνο αδερφη, φιλη, γυναικα...αλλα και ανθρωπος. Και αν δεν τα πω θα σκασω!
    Θέλω μετά να δω... Πόσοι θα θελετε ακόμα να είστε δίπλα μου! πόσοι από οεσάς θα συνεχίσετε να με αγαπάτε….Πόσοι από εσάς θα έχετε το θάρρος να κάνετε το ίδιο!
Ποιος είναι ο σοφότερος δρόμος για να διαλέξεις στη ζωή; Αυτός του «θέλω» ή αυτός του «πρέπει»; 

Η αποφαση δικη σας.

ΒιβλιόΤυπος

Δειτε το βιογραφικό της κα Μαρίας Χανιώτη:
http://mpanalisis.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html

Συνέντευξη με την κα Μαρία Χανιώτου



1. Πώς ορίζετε την λογοτεχνία?

Τα έντεχνα έργα ενός δημιουργού, που εκφράζουν το πέρασμα του ανθρώπου από την ζωή, με όλα όσα βιώνει με τις αισθήσεις του αλλά και την ψυχή του. Φωτεινοί καθρέφτες μιας εποχής και ενός λαού.

2. Τι σας έδωσε το έναυσμα να γίνετε συγγραφέας?

Η μοναχική αγάπη μου για την πένα.

3. Συμφωνείτε όταν χαρακτηρίζουν «σπουδαίο» έναν συγγραφέα, ακόμα και για ένα μόνο βιβλίο?

Αν πράγματι αξίζει ένα έργο, γιατί όχι. Όμως θα πρέπει να αποδείξει αυτόν τον τίτλο και με επόμενα έργα του διαφορετικά θα ξεχαστεί.

4. Υπάρχει κάτι που προσπαθείτε να περάσετε, μέσα από τα βιβλία σας, στους αναγνώστες σας?

Ναι, πως η ζωή είναι σκληρή, πρέπει να έχουμε δυνατά όπλα για να βγούμε νικητές στο τέλος. Δεν χαρίζεται η ζωή, παλεύετε. Με αισιοδοξία, δύναμη ψυχής, κουράγιο και ελπίδα.

5. Είστε ικανοποιημένη με τον εαυτό σας και τη δουλειά σας? Αν σας δινόταν η ευκαιρία, θα αλλάζατε κάτι?
Δεν εφησυχάζομαι ποτέ. Προχωρώ. Δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί τα λάθη διδάσκουν.

6. Ποιο απο τα βιβλια σας μεχρι σημερα είναι αυτό που σας αντιπροσωπεύει περισσότερο?

Το πέρασμα για τον Τσεσμέ.

7. Νομίζετε ότι ένας συγγραφέας έχει "ημερομηνία λήξεως"? Υπάρχει δηλαδή κάποια στιγμή που ένας συγγραφέας παρακμάζει και παύει να διατηρεί την "χάρη" του?

Κάθε τι έχει ημερομηνία λήξεως. Για πολλούς λόγους. Απλά εύχομαι να έρχεται όσο ποιο αργά γίνεται.

8. Έχετε γράψει πάνω σε τοίχους σε παγκάκια μικρές ιστοριούλες, σε σύντομα μηνύματα, όπως αυτές που συναντάμε στο συλλογικό βιβλίο "Ιστορίες από ένα παγκάκι"?

Φυσικά και συνεχίζω.

9. Μέ­σα στο κα­θη­με­ρι­νό και τε­τριμ­μέ­νο των γε­γο­νό­των που συ­να­ντού­με στο βιβλιο σας "Το πέρασμα για τον Τσεσμέ", πα­ρα­τη­ρού­με έ­να έ­ντο­νο λυ­ρι­κό στίγ­μα (στις πε­ρι­γρα­φές, τις πα­ρο­μοιώ­σεις κ.τ.λ.). Η ε­πι­λο­γή αυ­τή εί­ναι α­πλά έ­να λο­γο­τε­χνι­κό στοι­χείο της γρα­φής σας ή λει­τουρ­γεί και ο­ντο­λο­γι­κά, ως διέ­ξο­δος, ως πα­ρα­μυ­θία?

Η οντολογία, η παραμυθία, αλλά και ο ρεαλισμός είναι στοιχεία της λογοτεχνίας. Με αυτά πορεύομαι. Άλλοτε το πετυχαίνω και άλλοτε όχι.

10. Ποια εί­ναι η θέ­ση της λο­γο­τε­χνίας σε μια ε­πο­χή κρί­σης?

Μέσω της λογοτεχνίας πρέπει να δίνονται μαθήματα στο λαό να σταθούν στα πόδια τους. Το να λυγίζεις είναι ανθρώπινο, αλλά επιβάλλεται να σηκώνεσαι και να παλεύεις. Η λογοτεχνία πρέπει να θυμίζει πως όλες οι εποχές είχαν τις δυσκολίες τους όμως οι δυνατοί τα κατάφεραν. Να σκουντά, αλλά και να είναι αρωγός με ιδέες με μηνύματα. Να ξυπνάει συνειδήσεις. Θα τολμήσω να πω, ό,τι ο λογοτέχνης ακόμα και με το προσωπικό παράδειγμά του θα πρέπει να στέκεται ανάλογος σε κάθε στιγμή του ανθρώπου.


Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά και μέσα από το blog μας την κα Μαρία Χανιώτου, για την συνέντευξη που μας παραχώρησε μέσω του facebook. Ευχόμαστε καλή συνέχεια σε ότι και αν κάνει.

ΒιβλιόΤυπος

Η Βασιλεία είναι η δεύτερη κόρη μιας φτωχής ικαριώτικης οικογένειας. Η μάνα της, γυναίκα βασανισμένη, παρατημένη από τον άντρα της, θα αναγκαστεί να στείλει την δωδεκάχρονη Βασιλεία υπηρέτρια σε ένα σπίτι στην Αθήνα. Η μικρή Βασιλεία θα ζήσει δύσκολα χρόνια δίπλα σε μια κυρά που την βασανίζει με τις ιδιοτροπίες και τη σκληρότητά της. Όμως έφηβη πια, σε μια επίσκεψη στο σπίτι του αγαπημένου της θείου, θα δεχτεί κατάστηθα τα βέλη του Έρωτα, απ' το δοξάρι του γοητευτικού τυχοδιώκτη μουσικού, του Σταύρου.

Ο Σταύρος, συνεπαρμένος από την αέρινη έφηβη, θα την παντρευτεί, αλλά μόλις γευτεί το μέλι της, σύντομα θα την εγκαταλείψει... Η Βασιλεία πρέπει τώρα να σταθεί στα πόδια της μόνη...Το ξέσπασμα του πολέμου θα βυθίσει την χώρα στον ζόφο και στην πείνα, και η Βασιλεία για να σώσει τον εαυτό της και το μωρό της από την πείνα, θα βρεθεί στην Ικαρία, κι από κει στον Τσεσμέ, όπου την περιμένει μια απίστευτη περιπέτεια...

Ένα μυθιστόρημα για το κουράγιο της ανθρώπινης ψυχής, για τον τυφλό έρωτα, για την φιλία και την συντροφικότητα, απλό, συγκινητικό, επικό.

Λίγα Λόγια...

Η Μαρία Χανιώτου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει με την οικογένειά της και κατάγεται από τον Πόρο. Σπούδασε θέατρο, χορό, αισθητική και ασχολήθηκε επαγγελματικά με όλους τους κύκλους των σπουδών της. Η αγάπη της για το θέατρο την οδήγησε στη Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, από τη οποία αποφοίτησε το 1983. Αμέσως εντάχθηκε στη σκηνή του Παιδικού Θεάτρου "Παιδική Θεατρική Πρωτοπορία", από την οποία αποχώρησε μετά από μία δεκαπενταετία. Το ίδιο χρονικό διάστημα εργάστηκε ως χορεύτρια ελληνικών δημοτικών χορών, ενώ παράλληλα συμμετείχε επιλεκτικά ως ηθοποιός σε ταινίες. 

Camera Obscura

ΒιβλιόΤυπος

Δειτε το βιογραφικό του κ Γρηγόρη Χαλιακόπουλου:
http://mpanalisis.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

Συνέντευξη με τον
κ Γρηγόρη
Χαλιακόπουλο

1. Ένα από τα στοιχεία που εκπλήσσει από τις πρώτες σελίδες τον αναγνώστη, λ.χ. στο βιβλίο σας «Κοσμάς ο Αιτωλός - Φτιάξτε σχολειά - φτιάξτε σχολειά»,  είναι ότι αναφέρετε πολλές πηγές και δίνετε πληροφορίες για την εκάστοτε εποχή. Αλήθεια που ανακαλύψατε αυτές τις πηγές?

Τις πηγές μου τις αναζητώ από οιοδήποτε χώρο μπορώ να λάβω γνώση. Από βιβλιοθήκες που είμαι μέλος, μέχρι την πιο απλή εγκυκλοπαίδεια για παιδιά. Έχω παρατηρήσει ότι μια απλή λεπτομέρεια που την προσπερνάμε, ενδεχομένως να κρύβει την αρχή ενός μεγάλου μυστικού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Πατροκοσμά, η αναζήτηση προήλθε μέσα από την υποχρεωτική έρευνα που έκανα για να αποδώσω όσο το δυνατόν καλύτερα και εγκυρότερα το σενάριο του έργου. Ένα θεατρικό έργο έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις, όταν το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεσαι είναι πραγματικό και επί πλέον ανήκει στον χώρο μια Ομολογίας Πίστης. Οφείλεις να σεβαστείς την ιστορική του διαδρομή.

2. Γιατί σας κέρδισε η προσωπικότητα του Πατροκοσμά?

Μετά την ποίηση με την οποία διασταυρώθηκα στην εφηβεία μου, εκδίδοντας ποιητικές συλλογές λίγο μετα την ενηλικίωσή μου, ήρθε στη ζωή μου το διήγημα η νουβέλα το παραμύθι και το μυθιστόρημα. Με το  θέατρο δοκιμάστηκα τα τελευταία χρόνια. Η ιδέα να γράψω τη ζωή του Κοσμά του Αιτωλού ήταν του σκηνογράφου, ενδυματολόγου  και σκηνοθέτη Μιχάλη Σδούγκου. Μου το πρότεινε, μ άρεσε η πρόταση και την υλοποίησα.

3. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός είχε ηρωικό τέλος και μαχόταν μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του. Υπάρχουν στην σύγχρονη κοινωνία ανάλογες προσωπικότητες σαν και αυτόν?

Ο κάθε ένας από εμάς κρίνει και κρίνεται. Η προσωπικότητα κάποιου, μπορεί για μερικούς να είναι αποδεκτή και για άλλους αμφισβητήσιμη. Εξαρτάται πως επενδύει ένα άτομο στον εαυτό του και την κοινωνία. Ο αριστερός δεν συγκινείται τόσο με τον Πατροκοσμά όσο με τον Μπελογιάννη. Ο φιλοβασιλικός πιθανόν να ενθουσιάζεται μελετώντας τη ζωή του μονάρχη Κωνσταντίνου στους Βαλκανικούς Πολέμους, παρά του Βενιζέλου. Ένας ακροδεξιός ίσως να έχει ως πρότυπό του τον Χίτλερ, ενώ ένας ανένταχτος επιστήμονας δεν θα είναι παράξενο να επιλέξει ως πρότυπό του τον Γαλιλαίο.  Έχει σημασία βαρύνουσα λοιπόν, να γνωρίζουμε όχι μόνο για ποια προσωπικότητα μιλάμε ή κρίνουμε, αλλά και ποιος είναι αυτός που την αποδέχεται ή την απορρίπτει.  Τότε δυνάμεθα με ξεκάθαρο ιδεολογικό τοπίο, να ισχυριστούμε ότι η κοινωνία είναι τυχερή όταν διαθέτει επί παραδείγματι έναν Πατροκοσμά τον 18^ο αιώνα, ένα Γρηγόρη Λαμπράκη τον 20^ο αιώνα ή μια ακτιβίστρια όπως η Αμερικανίδα Ρέιτσελ Κόρι τον 21^ο αιώνα,  που σκοτώθηκε τον Μάρτιο του 2003 από ισραηλινή στρατιωτική μπουλντόζα, την ώρα που μαζί με άλλους ακτιβιστές προσπαθούσαν να εμποδίσουν την κατεδάφιση παλαιστινιακών σπιτιών στη Λωρίδα της Γάζας.

4. Θεωρείτε ότι έχετε βρει τη «φόρμουλα» της λογοτεχνικής επιτυχίας?

Φόρμουλα έχω όταν γράφω, αποκλειστικά και μόνο την τρέλα μου, τη νεύρωσή μου να μην επαναλαμβάνομαι και την πεποίθηση ότι τίποτε καλύτερο  δεν μπορείς να κάνεις από αυτό που σου αξίζει, σου πρέπει και σου αναλογεί.

5. Η σύγχρονη εκδοτική εικόνα τείνει να είναι ανησυχητική για έναν συγγραφέα. Εσείς πώς το αντιμετωπίζεις αυτό?

Η διαμάχη μεταξύ συγγραφέων και εκδοτών είναι παλιά, κρατάει χρόνια και θα συνεχίζεται. Ακόμα και στις «καλές» εποχές του εκδοτικού κατεστημένου η διαμάχη αυτή ήταν παρούσα σε όλες τις εκφάνσεις της. Τώρα με την κρίση το πρόβλημα διογκώθηκε. Οι συγγραφείς δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Όταν κάποιος γράφει με πρώτο του μέλημα  να ευχαριστήσει τον εκδότη του και το αναγνωστικό κοινό  και όχι τον εσώτερο κόσμο του, ας πληρώσει τα επίχειρα της ανοησίας του. Τι σημαίνει ελαφριά λογοτεχνία; Ιστορική λογοτεχνία ή ροζ και βίπερ; Ακούω για γυναικεία λογοτεχνία και τρελαίνομαι. Η λογοτεχνία δεν είναι ούτε αντρική, ούτε ομοφυλοφιλική, ούτε γυναικεία ή τρανσέξουαλ. Είναι μία και μοναδική. Ο λογοτέχνης γράφει με μοναδικό σκοπό να λυτρωθεί, να βγει από μέσα του το φίδι που τον κατατρώγει και να ισορροπήσει. Όσο πιο πιστά ανακατεύει ο συγγραφέας το αίμα του με το μελάνι στο μελανοδοχείο του, τόσο πιο αξιόλογο είναι το έργο του, με δεδομένο βέβαια ότι υπάρχει το ταλέντο και η έμπνευση. Ακόμα κι αν το έργο λόγω ελλείψεως εκδοτικού οίκου διανεμηθεί σε χειρόγραφο. Η συγγραφική δύναμη είναι ανεξάρτητη από την εξουσία του κάθε έμπορου εκδότη. Και μιας και με ρωτάτε, στα εικοσιοκτώ μου για να βγάλω μια ποιητική συλλογή, πούλησα το αυτοκίνητό μου ένα Fiat 500ρακι  και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Η σπουδαιότερη επένδυση της ζωής μου!

6. Έχοντας συγγράψει στίχους σε πολλά τραγούδια επηρεάζεστε στη μελωδικότητα της γραφής σας? Είναι κάτι που βγαίνει αβίαστα?

Γενικά  μου βγαίνει εύκολα . Υπάρχουν όμως και στιγμές, που αυτό που έγραψα και μ΄ άρεσε, την επόμενη ήμερα το ξανακοιτώ και μου φέρνει αναγούλα. Το διαγράφω και σκέπτομαι: «τι ανοησία έγραψες Γρηγόρη, έχει μελωδία και ρυθμό αυτή η σελίδα, δεν είναι πεζό… είναι λιανοτράγουδο»  και ξεκαρδίζομαι στα γέλια με το χάλι μου…  

7. Η Virginia Woolf στο βιβλίο "Γράμμα σε έναν νέο ποιητή" γράφει χαρακτηριστικά: "...εμείς οι πεζογράφοι είμαστε κύριοι της γλώσσας, όχι δούλοι της. Κανείς δεν μπορεί να μας δώσει μαθήματα, κανείς δεν μας επιβάλλεται. Λέμε αυτό που εννοούμε...". Ποια είναι η δικιά σας άποψη για τη διαφορά πεζογράφου-ποιητή?

Η διαφορά είναι ότι ο ποιητής γράφει σε μικρό χρόνο και σε μικρό χώρο, μεγάλα πράγματα και ιδέες. Μ΄ ένα στίχο μπορεί να ορίσει μια επανάσταση ή να ξεσηκώσει θύελλες εξεγέρσεων. Η ποίηση είναι συμβολική, αλληγορική, «συντομογραφική» και κυρίως αινιγματική. Το φαντασιακό και η έμπνευση λειτουργούν με ταχύτητες φωτός. Η πεζογραφία μπορεί και να κρατήσει χρόνια στο δημιουργικό της μέρος. Γράφεις, πίνεις καφέ, ανάβεις τσιγάρο, ενδεχομένως να τρως κιόλας, παρατάς το γραπτό σου, επανέρχεσαι μετά το καλοκαίρι και αλλάζεις ήρωες, υπόθεση, μέχρι και τίτλο. Αυτό που είχε πει η Virginia Woolf ότι «είμαστε κύριοι της γλώσσας και όχι δούλοι», είναι η σωστή άποψη μιας προσωπικότητας που έπασχε από διπολική διαταραχή απ΄ την οποία και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία. Όταν ξεπερνάμε οι συγγραφείς την αίσθηση του μέτρου, τότε από κύριοι της γλώσσας γινόμαστε δούλοι και μάλιστα με αλυσίδες. Άλλωστε και η ίδια περιγράφει τη συγγραφική της ανάγκη ως εξής: «Μια γυναίκα πρέπει να έχει τα χρήματα και ένα δωμάτιο κατάδικό της, εάν πρόκειται να γράψει μυθιστοριογραφία». Εδώ διαφωνώ: Γυναίκες οικονομικά αξιοθρήνητες δημιούργησαν αριστουργήματα μέσα σε φυλακές με συγκρατούμενες ιδιαίτερα ενοχλητικές. Η γλώσσα, μας υπηρετεί και την υπηρετούμε κι από την ώσμωση αυτή, γεννιούνται τα νέα παιδιά, τόσο τα δικά της όσο και τα δικά μας. Ποια είναι αυτά; Οι νέες λέξεις που εμπλουτίζουν το αέναο γλωσσικό παιχνίδι και τα νέα έργα των συγγραφέων που προστίθενται στην αενάως εμπλουτιζόμενη βιβλιοθήκη του πνεύματος.

8. Στο μυθιστόρημά σας «Πέθανα…αλλά σας βλέπω», τι θα θέλατε ο αναγνώστης να εκτιμήσει περισσότερο?

Την αλήθεια μου για το φόβο του θανάτου και το θράσος μου κάποια στιγμή που αγανάκτησα, να τον γράψω στους δίδυμους αδένες μου για να επιβιώσω!

9. Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία. Πώς μπορεί ένας ποιητής να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του?

Ποίηση, μουσική και μελωδία είναι το «τρίο» ενσωματωμένο στη δύναμη του ποιητή. Η μελοποίηση των έργων του Ελύτη, Σεφέρη, Ρίτσου Καββαδία, Κάλβου, Πολυδούρη, Καρυωτάκη, Σολομού, Καβάφη, Σαπφούς και άλλων πολλών, δίνει την απάντηση στο ερώτημά σας. Απλώς να είναι αυθεντικός ποιητής και η μουσική θα συνυπάρχει σε κάθε στίχο του…

10. Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ' αυτόν τον τόπο ή απλά έχει γίνει μόδα?

Και τα δύο. Όπως οι Βραζιλιάνοι παίζουν μπάλα,  οι Κουβανοί χορεύουν  και οι Αφρικανοί γίνονται ολυμπιονίκες στους δρόμους αντοχής, οι Έλληνες φέρνουν πάνω τους το ποιητικό κύτταρο. Είναι η δύναμη της γλώσσας μας που έκανε τον Αρχίλοχο τον Πάριο το 650 π.Χ. να λέει «σελήνη»  και να εννοεί την ίδια λέξη που γράφει ο Ελύτης στα ποιήματά του 2.600 χρόνια μετά. Σκεφθείτε, με 150.000 ρίζες ελληνικών λέξεων, έχουμε  δανειοδοτήσει την Αγγλία και 180.000 τη Γαλλία, χώρια πόσες άλλες γλώσσες, όπως τη γερμανική ή τη ρωσική. Λέμε «σούπερ» και η λέξη αυτή προέρχεται από το ελληνικό «υπέρ». Γράφουμε «τούρμπο» και η λέξη προέρχεται από την αρχαία «τύρβη» που σημαίνει θόρυβος ταραχή. Μια τέτοια μεγαλειώδης γλώσσα… ε, δεν δικαιούται να έχει εραστές της λίγους παραπάνω συγγραφείς απ΄ ότι η περιορισμένη γλώσσα του Κατάρ; Το μεγαλείο αυτό δεν μπόρεσε να αντιληφθεί η κυρία Διαμαντοπούλου ως υπουργός Παιδείας και θέλησε να κάνει τους Έλληνες Αγγλοσάξονες, προφανώς γιατί αγνοεί τη δύναμη του Ρίτσου να βγάζει τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις του, γράφοντας «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις», του Σεφέρη το ψυχανέμισμα… «Στο περιγιάλι το κρυφό» και του Ελύτη την ευλάβεια στο  «Άξιον Εστί»!

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά και μέσα από το blog μας τον κ Γρηγόρη Χαλιακόπουλο, για την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μας παραχώρησε μέσω e-mail. Ήταν μεγάλη χαρά να "συνομιλήσουμε" με έναν άνθρωπο που αγαπά τόσο αυτό που κάνει και κατα συνέπεια τα βιβλία.