Ask About... Δεν είναι τυχαίο που το "έλα" ανάποδα διαβάζεται "αλέ".

   Έχει αναρωτηθεί κανείς,  πόσοι άνθρωποι ήρθαν στη ζωή μας για να φύγουν? Πόσους έχουμε ήδη στη ζωή μας και ενδόμυχα γνωρίζουμε ότι θα φύγουν αργά ή γρήγορα? Και παρόλο που όλοι συμφωνούμε στην απάντηση, τους αφήνουμε να μένουν. Ίσως για να δούμε μέχρι που μπορούν να φτάσουν? Τι μπορούν να μας δώσουν ακόμα? Μήπως γιατί έχουμε επενδύσει πάνω τους? Γιατί περιμένουμε πολλά από αυτούς? Μάλλον δεν θα μας απαντήσει κανείς, γιατί όπως λέει και Barbara Streisand «The way we were» καθορίζει αυτό που είμαστε και δεν αλλάζει. 

   Δεν είναι αφόρητα άσχημο από τη μια να θέλεις τον άλλον  στη ζωή σου κι απ την άλλη να νιώθεις ότι δε σε καλύπτει? Δεν είναι βλακεία να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, λέγοντας ότι «έχουμε χαθεί» γιατί πολύ απλά δεν θέλεις να δεις την αλήθεια κατάματα, που δεν είναι άλλη από το ότι η σχέση (είτε ερωτική, είτε φιλική) δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο «στενή» όσο  θέλαμε να πιστεύουμε? Γιατί δεν «χανόμαστε» με κάποιο γονιό μας? Και μην ακούσω την αμέριστη κοτσάνα, ότι τους συγγενείς δεν μπορείς να τους αλλάξεις.     Αν κάποιος είναι ιδιαίτερα σημαντικός για εμάς, ποτέ δεν χάνουμε την επαφή μαζί του, ακόμα και στην περίπτωση που δεν ζούμε στην ίδια πόλη ή στην ίδια χώρα. Ένα σημαντικό πρόσωπο δεν βγαίνει ποτέ από τη ζωή μας και δεν αντικαθίσταται χωρίς λόγο από κάποιο άλλο…

    Είναι οι μικρές επιλογές μας που χτίζουν ή γκρεμίζουν, κομμάτι-κομμάτι το "είμαστε" ή το "ήμασταν". Και αυτές οι επιλογές, που αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς όλοι ξέρουμε γιατί τις κάνουμε, είναι που τελικά δείχνουν στον άλλο πόσο τον υπολογίζουμε, πόσο τον εκτιμάμε, πόσο τον ζητάμε, πόσο τον χρειαζόμαστε και πόσο χώρο του αφήνουμε στη ζωή μας. Μοιραζόμαστε τις επιλογές μας με τους ανθρώπους μας, δεχόμαστε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τις δικές τους και εκείνοι ανταποδίδουν. Αν προσπαθήσετε να θυμηθείτε φίλους, γνωστούς, αγαπημένους που χάσατε σταδιακά από την καθημερινότητα και στη συνέχεια από τη ζωή σας, θα δείτε ότι αυτή η εξέλιξη, που άλλες φορές αποδεικνύεται καλή και άλλες κακή, δεν μπορεί ποτέ να είναι επιλογή μόνο του ενός. Ο ένας την ξεκινά, ο άλλος την αποδέχεται. Το ποιός έχει την ευθύνη είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, αλλά ας μη ξεχνάμε πως ο αριθμός 2 έχει την κακή συνήθεια να μοιράζει- ίσα ή άνισα- τα περισσότερα πράγματα σε δύο μέρη.

 ΥΓ: Να που καμιά φορά η κολλητή κάνει ''τα πάντα για εσένα'' και αυτή δεν το καταλαβαίνει, αλλά εγώ το εκτιμώ.  

Ask About... Αν άξιζαν οι πρώην θα ήταν νυν!

Η λαϊκή θυμοσοφία που λέει ότι «ο έρωτας με έρωτα περνάει» ενδέχεται να είναι περισσότερο ακριβής ακόμη κι από εκείνη που θέλει ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό να κάνει πέρα. Όσο και αν δεν το πιστεύετε τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η κυρία Havisham από τις Μεγάλες Προσδοκίες που πάγωσε τον χρόνο στον χωρισμό της και δεν ξαναερωτεύτηκε ποτέ, υφίσταται μόνο στην φαντασία του Καρόλου Ντίκενς. Και θα ξαναερωτευτείτε, και θα ξανααπογοητευτείτε, και θα ξαναχωρίσετε ίσως. Το μόνο σίγουρο είναι πως τη στιγμή που θα νιώσετε τον πρώτο κόμπο στο στομάχι αντικρίζοντας τον/την γοητευτικό συνάδελφο/συμμαθητή στα σεμινάρια γιόγκα/ μέχρι πρότινος άγνωστο περαστικό, θα έχετε ξεπεράσει τον χωρισμό.

Άλλωστε δεν λένε : " καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες ". Και από την άλλη έχουμε αυτούς που λένε : " η σχέση είναι σαν ένα βιβλίο που όσες φορές και αν το διαβάσεις το ίδιο τέλος θα έχει". Μπερδευτήκατε, ε? Και εγώ…

«Θα περάσει ο καιρός, θα περάσει κι αυτό». Δεν υπάρχει παρόρμηση πιο ακατανίκητη από το να χτυπήσεις τον επόμενο άνθρωπο που θα ξεστομίσει μπροστά σου την πιο εκνευριστική αλήθεια του κόσμου, ότι με τον χρόνο περνάνε όλα. Διότι, όταν έχεις μόλις χωρίσει, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Και δεν υπάρχει πιο τρομακτική σκέψη από το ότι θα περάσεις, ας πούμε, ενενήντα μέρες με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό, περιμένοντας την αιωνιότητα (συνώνυμο του χρόνου σε αυτήν την περίπτωση) να κάνει τη δουλειά της.

Στο ταξίδι της ζωής έχουμε ότι μας αξίζει. Αν είμαστε σκάρτοι, τότε θα έχουμε δίπλa μας σκάρτους ανθρώπους και θα ζούμε περιπέτειες. Ακούμε συχνά «προσπάθησε να μην κάνεις κακό ή να προτιμάς το λιγότερο κακό». Στην προκειμένη περίπτωση αυτό σημαίνει να μείνεις στο τώρα και να ξεχάσεις τους παλιούς έρωτες.  Γιατί όταν θέλεις κάποιον τον θέλεις με συναίσθημα και με λογική. Ολοκληρωτικά.

Ask About... Θέλειν ή Πρέπειν, ιδού η απορία?

Θέλω να ζήσω τη ζωή  μου όπως γουστάρω εγώ…. 
Θέλω να ξυπνώ οταν θελω εγω…. 
Θέλω να ζω χωρίς άγχος...
Θέλω να πάψω να δίνω λογαριασμό…..
Θέλω να σταματήσω να νοιάζομαι για την άποψη των άλλων….
Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να ξεχάσω κάθε τι που με πίκρανε….
Θέλω να χαίρομαι την κάθε μέρα… την κάθε στιγμή….όμως……….

Πρέπει το πρωί να κάνω δουλειές στο σπίτι….
Πρέπει να μαγειρέψω…
Πρέπει να πάω για δουλειά…
Πρεπει να διαβασω...
Πρέπει να λέω πάντα που πηγαίνω και γιατί…
Πρεπει να λεω παντα στους αλλους αυτο που θελουν να ακουσουν…
Πρέπει, πρέπει, πρέπει... Για να είσαι καθώς πρέπει!

   Μήπως, λεω, μας έχουν πνιξει τα «πρέπει»; Μήπως αδιαφορουμε για τα δικά μας «θέλω»; Και ποιος νοιάζεται; Γιατί πρέπει να ταυτιζομαι με την εικόνα που εχεις πλασει εσύ για μένα; Γιατί πρέπει να καταπιέζω τα συναισθήματά μου για να είσαι εσύ ικανοποιημένος; Και γιατί εσύ κάνεις το ίδιο; Ποιος μας επεβαλλε αυτό το « πρέπει» που μας επέβαλλαν και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό; Γιατί πάψαμε να είμαστε αυθόρμητοι; Να κάνουμε αυτό που θέλουμε την ώρα που το θέλουμε; Γιατί πρέπει να με νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα; Αφού ότι και να κάνω…. Κανείς δεν πρόκειται να είναι απόλυτα ικανοποιημένος!
   Γιατί πρέπει να σκεφτώ πριν σου μιλησω και πως θα στο πω; Μήπως παρεξηγηθώ; Μη και  σκεφτείς κάτι άσχημο για μένα; Γιατί δεν μπορώ να σου πω πως αισθάνομαι; Μήπως με θεωρήσεις αδύναμη; Ναι! Δεν πρέπει να πετάξω τη μάσκα της δυνατής! Τη μάσκα της super woman… Γιατί πρέπει να υποκρίνομαι; Και απο  την αλλη πρεπει... να πας στην ξαδέρφη…. Στο γάμο…. Στα βαφτίσια! 

    Ναι αλλά…. Θέλω μια μέρα να τα κάνω όλα πέρα….. να βγάλω από μέσα όλα μου τα απωθημένα! Να μιλήσω σε όλους ανοιχτά! Και σε σένα που δε λες να καταλάβεις τα αυτονοητα! Και σε σένα φιλενάδα… που θέλω να σε βρίσω μα κρατιέμαι! Γιατί κατάντησες ολα αυτα που δεν ηθελες, ενας κινουμενος μιμιτισμος προς την εκαστοτε σχεση ζωης! Αντι να σηκωθεις και να κανεις αυτο που θελεις πραγματικα!  Που αλλα νιωθεις και αλλα νομιζεις οτι νιωθεις! Ναι…. Και σε σένα! Θέλω να σε βρίσω και σένα που με κατηγορείς γιατι ζηλευεις που δεν μπορεις να κανεις δυο πραγματα ταυτοχρονα και να νιωθεις γεματος ! Δεν είμαι μόνο αδερφη, φιλη, γυναικα...αλλα και ανθρωπος. Και αν δεν τα πω θα σκασω!
    Θέλω μετά να δω... Πόσοι θα θελετε ακόμα να είστε δίπλα μου! πόσοι από οεσάς θα συνεχίσετε να με αγαπάτε….Πόσοι από εσάς θα έχετε το θάρρος να κάνετε το ίδιο!
Ποιος είναι ο σοφότερος δρόμος για να διαλέξεις στη ζωή; Αυτός του «θέλω» ή αυτός του «πρέπει»; 

Η αποφαση δικη σας.